ENGLISH     English.html

Επικοινωνία     Συνδέσεις    Σκοπός   

ΔΩΡΟ βιβλίο      Δώρο CD 

ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ & ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΖΩΗΣ

WEBRADIO.html
 

apopseis

ΑΛΥΓΙΣΤΟΣ” (UNBROKEN)

Ολόκληρη η αληθινή ιστορία που σκηνοθέτησε η Αντζελίνα Τζόλι.



Η ηθοποιός Αντζελίνα Τζόλι, έχει αρχίσει να σκηνοθετεί σε δικές της ταινίες. Αυτό είναι κάτι που κάνουν πολλοί ηθοποιοί. Αυτό που δεν είναι συνηθισμένο είναι να κάνουν ταινία τη ζωή ενός πιστού Χριστιανού αθλητή των Ολυμπιακών αγώνων. Η ταινία UNBROKEN βασίζεται στη βιογραφία της Λάουρας Χίλενμπράντ σχετικά με τον αθλητή του στίβου του 1936 Λιούις Ζαμπερίνι (Louis Zamperini).

Ο Ζαμπερίνι αγωνίστηκε στη εποχή της ύφεσης στην Αμερική που ακολουθήθηκε από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο.

Γενημένος απο Ιταλούς μετανάστες το 1917 ο Ζαμπερίνι έγινε καπνιστής από την ηλικία των 5ετών και έγινε φόβητρο στους συμμαθητές του και μεγάλος μπελάς στην περιοχή του.

Τότε άρχισε να ασχολείται με το τρέξιμο και επειδή ήταν καλός του προτάθηκε να μπεί στο πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας με υποτροφία για να μπορεί να αγωνιστεί. Το 1936, πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς που γίνανε στο ναζιστικό-τότε-Βερολίνο, όπου ο Ζαμπερίνι είχε εναν φανατικό υποστηρικτή, ...τον Αδόλφο Χίτλερ!

Μετά την απογοητευτική του κατάταξη στους αγώνες του 1936 ήλπιζε να ξαναγωνιστεί στους επόμενους αγώνες του 1940, οι οποίοι δέν έγιναν ποτέ εξαιτίας του Β΄παγκόσμιου πολέμου.

Τότε ο Ζαμπερίνι κατατάχτηκε στο στρατό αλλά το βομβαρδιστικό του έπεσε στον Ειρηνικό ωκεανό. Αυτός μαζί με έναν άλλο επιζώντα διανύσανε 47 μέρες στη θάλασσα σε μια σχεδία, ώσπου να τους μαζέψει μετά από 2000 μίλια, ένα εχθρικό Ιαπωνικό πολεμικό πλοίο.

Οι Ιάπωνες ρίξανε τους δύο ναυαγούς σε μιά τρομακτική φυλακή, όπου βασανίστηκε πέρα από κάθε γνωστή μέθοδο για περίπου δύο χρόνια, από τον βασανιστή του με το ψευδώνυμο «Το πουλί».


Όταν ο πόλεμος τελείωσε και αφού ο Ζαμπερίνι επέζησε, επέστρεψε στην Αμερική όπου γνώρισε και παντρεύτηκε την Σύνθια. Ατυχώς όμως, στράφηκε στο ποτό και σε ενα καταστροφικό τρόπο ζωής για να ξεφύγει από τον πόνο του και να γλυτώσει από τους εφιάλτες που τον κυνηγούσαν από τον πόλεμο.


Αυτή η καταστροφική συμπεριφορά του, οδήγησε την γυναίκα του την Σύνθια να ζητήσει διαζύγιο. Εν τω μεταξύ, η Σύνθια παρευρέθηκε σε μία συνάντηση εξήγησης του ευαγγελίου στη διάρκεια περιοδείας του ιεροκήρυκα Μπίλυ Γκραίαμ (Billy Graham) και αφού δέχτηκε τον Χριστό, έγινε πιστή Χριστιανή.

Έξ αιτίας της πίστης της στο Θεό, αντέστρεψε την απόφαση της για διαζύγιο και αντ΄αυτού προσπάθησε να τον προσελκύσει ώστε να μεταστραφεί στον Χριστό και εκείνος, με την νέα πίστη της και την χριστιανική κοινωνία που είχε.

Ο Ζαμπερίνι, απελπισμένος για να σώσει το γάμο του, και χωρίς να το επιθυμεί συμφώνησε να βρεθεί σε μία μία από τις συναντήσεις του ευαγγελίου, του ιεροκήρυκα Μπίλυ Γκραίαμ.

Έκπληκτος, έπιασε τον εαυτό του στη μέση της εντυπωσιακής στιγμής της σωτηρίας να σκέφτεται την αμαρτία του.

Στη διάρκεια αυτής της συνάντησης, θυμήθηκε τις ξεχασμένες του προσευχές στο Θεό, που υποσχέθηκε προσφορά στο έργο και διαφορετική ζωή, εάν τον έσωζε από εκείνη την σχεδία στη μέση του ειρηνικού.


Καθώς κήρυτε το ευαγγέλιο ο Μπίλυ Γραίαμ, ανακάλυψε οτι είχε παραβεί τις υποσχέσεις του στο Θεό και πέφτωντας στα γόνατα, παρέδωσε τη ζωή του στο Χριστό.




Από κείνη τη μέρα ο Ζαμπερίνι σταμάτησε με το υπερβολικό ποτό και με το κάπνισμα με τους εφιάλτες και την εκδίκηση.

Αυτό που αντικατέστησε αυτά τα συναισθήματα του ήταν η διάθεση του να συγχωρήσει τους βασανιστές του και να συμφιλιωθεί με όλους τους διώκτες του και να τους δείξει την αγάπη του Χριστού.


Από εκείνη τη στιγμή μέχρι σήμερα στα 90 του, ο Ζαμπερίνι χρησιμοποίησε όλη του τη ζωή κηρύτωντας τον λόγο του θεού προσπαθώντας να εμπνεύσει άλλους για την χαρά και την υπόσχεση της θεραπείας που σχέση με το Θεό και η αγάπη του Χριστού φέρνει στη ζωή.


Η Αντζελίνα Τζόλι, που κινηματογραφησε την ταινία στην Αυστραλία, είπε οτι είναι εμπνευσμένη από τον Ζαμπερίνι και την φιλία που έχει μαζί του.


Η ταινία, στην οποία συμμετέχουν νεαροί ηθοποιοί, βγήκε στις αίθουσες τα 25 Δεκεμβρίου του 2014.

 

του Θοδωρή Καλογερόπουλου